Een proces dat nooit af is …

Aan het einde van dit handelingskader blik je terug op het traject dat gelopen is. We gaan ervan uit dat je met het doorlopen van de fasen in dit kader een nieuwe blik hebt gekregen op je werk en je organisatie. Hopelijk heeft dit veranderingstraject heel wat teweeggebracht in je organisatie. Er zijn dingen verschoven en thema’s besproken.

Misschien dacht je dat de zesde fase ‘Verankering’ het eindpunt zou zijn. Uiteraard is dat een punt waarop je kan terugblikken op de weg die je hebt afgelegd en op een aantal positieve resultaten. Het denken vanuit meervoudig perspectief impliceert echter dat verandering en beweging voortdurend nodig zijn in onze snel evoluerende samenleving.

Dit traject is in die zin een iteratief proces waarbij iedere stap nieuwe doelen met zich meebrengt en je doet terugkeren op vorige stappen. Je kan dit handelingskader blijvend gebruiken door fasen opnieuw te doorlopen, werkvormen te herhalen met eventueel nieuwe groepen en zo je organisatie blijvend vorm te geven in een superdiverse samenleving.

• Vanuit meervoudig perspectief verandert je blik op je organisatie(ontwikkeling). Zo worden nieuwe contexten zichtbaar of verschijnen er nieuwe strategische doelen. In het bijzonder bij de start van een nieuw beleidsplanningsproces kan fase 1 je helpen om nieuwe maatschappelijke veranderingen (en de kruising met andere maatschappelijke perspectieven) te formuleren.
• Door je inspanningen – en vanuit samenwerking – verandert je (vrijwilligers)team, bestuur en/of netwerk. Dat zorgt ervoor dat de ervaringen in en rondom je team anders kunnen worden ingezet. Met deze nieuwe groep van partners kan je in fase 2 en 3 nieuwe perspectieven naar boven halen en verder verkennen.
• Door nieuwe praktijken een plek te geven, verandert de werking van je organisatie. Er ontstaan nieuwe acties en accenten in je werking en je ontwikkelt een nieuwe manier van samenwerken. Met fase 4 en 5 kan je die vernieuwde werking opnieuw afmeten aan meervoudig perspectief. Zo breng je ook nieuwe (of blijvende) dode hoeken in beeld.

Dit helpt je om het denken vanuit meervoudig perspectief te zien als een iteratief proces waarbij de doelstelling van een organisatie op maat van de superdiverse samenleving vaststaat, maar je de weg ernaartoe telkens opnieuw durft te bevragen.